Kunstwand in De Hoftoren

Gilleam Trapenberg (1991)

Amelia, 2023

Voor Gilleam Trapenberg voelt het vaak alsof hij in twee werelden leeft: op Curaçao, waar hij werd geboren, en in Nederland waar hij naartoe verhuisde om naar de kunstacademie te gaan. Zijn foto’s tonen zijn herinneringen. Zowel zijn liefde voor de eilanden en haar inwoners, als de sporen van het koloniale verleden maakt hij zichtbaar. Amelia, het meisje op de foto, ontmoette hij op Sint Maarten. Hij maakte van haar een krachtige foto; fier staat zij in haar eigen wereld.

Trapenberg studeerde aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag. In 2023 was hij een van de winnaars van de Taylor Wessing Photo Portrait Prize. Zijn werk was te zien in musea als Foam in Amsterdam, Fotografiska Stockholm en het Stedelijk Museum Amsterdam.

Inge Aanstoot (1987)

Opulence I: maltho thi afrio lito (Ik zeg je: ik maak je vrij, halfvrije), 2020

Het schilderij Opulence vertelt een overdaad aan verhalen. De ondertitel van het schilderij is de oudste Oudnederlandse zin die bekend is. De vrouwen op het kunstwerk hebben allemaal iets indrukwekkends gepresteerd, maar zijn vaak in de marge van de geschiedenis terechtgekomen. Te zien zijn bijvoorbeeld de zeventiende-eeuwse kunstschilder Judith Leyster en Johanna Westerdijk, de eerste vrouwelijke hoogleraar in Nederland.

Op het schilderij zijn meerdere kransen te zien. Het zijn lauwerkransen, die de geportretteerden erkenning geven, maar ze staan ook symbool voor het terugkeren van de seizoenen, voor herhaling en voor zaken die niet of heel langzaam veranderen.

Inge Aanstoot studeerde aan de Willem de Kooning Academie in Rotterdam. Ze won de Sacha Tanja Penning en was genomineerd voor de Koninklijke Prijs voor Vrije Schilderkunst. Haar werk was onder andere te zien in De Vishal in Haarlem en in Brutus in Rotterdam.

Bruin Parry (1999)

Bruin Jackson, 2020

Bruin Parry is thuis in allerlei vormen van kunst zoals fotografie, schilderkunst, vormgeving en performances. Hij treedt op als zijn alter ego Bruin Jackson. Zo is hij ook te zien op deze foto, gemaakt voor de tentoonstelling Power to the models in Stedelijk Museum Breda. Curator en kunstenaar Jan Hoek wilde een omkering bewerkstelligen door niet de fotografen de macht te geven, maar de modellen. Parry is daarom de maker van dit beeld, Leo Veger de fotograaf.

In 2022 was Parry genomineerd voor de Volkskrant Beeldende Kunst Prijs. Hij toonde zijn werk onder andere in Stedelijk Museum Schiedam en bij kunstbeurs Unfair. In 2024 kwam zijn debuutalbum Cowboy van de Jordaan uit.

Farida Sedoc (1980)

ALEX - MY GIRLS, uit de serie: Freetown, 2016

Farida Sedoc vertelt met haar kunstwerken over identiteit en gemeenschap. Ze toont symbolen die verwijzen naar verschillende culturen en historische verhalen. In de serie Freetown combineert zij portretten van vrouwen, zwart-wit gezeefdrukt, met collages van kleurrijke Afrikaans-Surinaamse stoffen. Met deze serie wil zij ‘een stad van textiel’ creëren, een matriarchale gemeenschap genaamd Freetown.

Sedoc studeerde aan het Sandberg Instituut in Amsterdam. Ze is kunstenaar, grafisch ontwerper en oprichter van het merk Hosselaer. In 2024 won ze de Amsterdamprijs voor de Kunst voor de tentoonstelling People’s Forum in kunstruimte W139, waaraan ook het publiek en andere kunstenaars een bijdrage leverden. De jury was onder de indruk van deze “symfonie van historische en hedendaagse stemmen van verzet, gemeenschap en solidariteit”. Haar werk was onder andere te zien in het Van Abbemuseum in Eindhoven en in het Stedelijk Museum Amsterdam.

Sander Coers (1997)

Jens in white with blue, uit de serie: Blue Mood (Al Mar), 2021

De foto’s van Sander Coers zijn zowel persoonlijk en intiem als universeel herkenbaar. Hij put uit eigen ervaringen en creëert nieuwe verhalen over thema’s die spelen in de wereld van opgroeiende adolescente mannen: het verlangen naar vrijheid, de zoektocht naar geborgenheid en het omgaan met emoties en herinneringen.

De nostalgische sfeer en de verzadigde kleuren in zijn werk refereren aan foto’s uit de begintijd van de kleurenfotografie. Als kijker word je uitgenodigd om na te denken over dat wat we herinneren en hoe dit is vastgelegd, maar ook over dat wat we vergeten.

Coers studeerde aan de Willem de Kooning Academie in Rotterdam. Hij werd geselecteerd voor Foam Talent en genomineerd voor de C/O Berlin Talent Award. Zijn werk is onder andere tentoongesteld bij Brutus in Rotterdam en bij Foam in Amsterdam.

Eugenie Boon (1995)

Koroná (Crowned), 2023

Eugenie Boon maakt schilderijen van het alledaagse, kleurrijke leven op Curaçao, waar ze in haar jeugd woonde. Ze wil een beeld geven van de cultuur en de samenleving op het eiland, zodat dit te zien is in de beeldende kunst en in musea. Boon zoomt in op details en vertelt zo een intiem en veelzeggend verhaal. Dit schilderij toont het vouwen van een hoofddoek ter voorbereiding op de Seú, het oogstfeest.

Naast schilderijen, maakt Boon beeldhouwwerken en installaties. Ook doet ze performances. Ze studeerde aan het Instituto Buena Bista in Willemstad, Curaçao en aan de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht. Haar werk werd tentoongesteld bij onder andere Art Rotterdam, Nest in Den Haag, de Biënnale van Venetië en Het Hem in Zaandam.

Marwan Magroun (1985)

Bermuda & Geoffrey, Rotterdam, uit de serie: The Life of Fathers, 2019

The Life of Fathers bestaat uit een fotoserie en documentaire. Het project toont de wereld van alleenstaande vaders met een migratieachtergrond. Deze vaders hebben veelal te maken met een hardnekkig stigma: ze zouden vaak afwezig zijn in de opvoeding. Marwan Magroun ziet juist het tegenovergestelde en wil dit laten zien, zodat “het beeld van de ‘gekleurde vader’ genuanceerder wordt.”

Magroun is een Nederlands-Tunesische fotograaf en filmmaker. De documentaire The Life of Fathers is tijdens de 49ste editie van het International Film Festival Rotterdam in première gegaan. Met het project won hij meerdere prijzen, waaronder de Paul Peters Fotoprijs 2020 van Stichting De Zilveren Camera. Zijn werk werd tentoongesteld bij BredaPhoto en in verschillende musea zoals het Nederlands Fotomuseum in Rotterdam en Museum Hilversum. Sinds 2022 is Magroun Fotograaf der Nederlanden.

Janne van Gilst (1991)

Ruiter Kim de Meij op paard Quinta op het strand van Serooskerke, uit de serie: Strao, strandportretten, 2018

Strao is een traditie op Schouwen-Duiveland, waarbij ruiters hun paard in optocht door de zee laten lopen. Vroeger was het een reinigingsritueel voor werkpaarden aan het eind van de winter. Tegenwoordig is het vooral een culturele traditie die het saamhorigheidsgevoel van de gemeenschap versterkt. Janne van Gilst, zelf ook woonachtig in Zeeland, legde deze traditie vast in een serie strandportretten.

Van Gilst studeerde aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag. Haar werk was op veel plekken te zien, waaronder het Zeeuws Museum in Middelburg, de Bewaerschole in Burgh-Haamstede en in Pictura in Dordrecht. Samen met haar partner Gino Anthonisse organiseert zij tentoonstellingen in hun eigen kunstruimte op Catharina Maria Hof in Kamperland.

Çiğdem Yüksel (1989)

Iclal Sürmeli, uit de serie: Je moest eens weten. De eerste generatie vrouwen uit Turkije in Nederland, 2024

“Je moest eens weten…” – “Bir bilsen…” in het Turks. Zo beginnen veel vrouwen hun verhaal als fotograaf Çiğdem Yüksel ze ontmoet. Het zijn vrouwen zoals haar oma, die hun thuis in Turkije verlieten om in Nederland een nieuw leven op te bouwen. Yüksel portretteert deze vrouwen en toont ze in combinatie met foto’s uit familiealbums. Zo voegt ze hun verhalen toe aan ons visuele archief.

De vrouwen vertellen over de pijn van migratie en je weg vinden in een nieuw land. Over werken als fabrieksarbeider of schoonmaker en zorgen voor de kinderen. Over liefde, vrouw zijn en over emancipatie. De verhalen zijn divers en gelaagd, zoals elke menselijke ervaring dat is. De tentoonstelling Je moest eens weten was in 2024/2025 te zien in het Nederlands Fotomuseum in Rotterdam.

Çiğdem Yüksel is fotograaf en beeldend kunstenaar. Ze maakt foto- en videowerken, interactieve installaties, podcasts, textielwerken en publicaties. In haar werk richt ze zich op de invloed van fotografie op ons collectieve geheugen. Zo onderzocht ze de beeldvorming van moslimvrouwen door onder andere de representatie van deze vrouwen in de beeldbank van het Algemeen Nederlands Persbureau te analyseren. Yüksel begon haar carrière in de fotografie bij de Volkskrant. In 2017 won ze de Zilveren Camera voor haar portretserie van Syrische kindvluchtelingen die werken in textiel- en schoenfabrieken in Turkije.

Op deze foto’s is Iclal Sürmeli (1954) te zien. Zij werd geboren in Urfa en woont nu in Schiedam.

Iclal Sürmeli: “De leeuwendochter van chef Ali. Zo noemden de vrienden van mijn vader me. Ik reed in grote auto’s, droeg leren jacks en vocht. Zoals die keer in het Schiedamse Passage Theater waar een Turkse film draaide. Een jongen had iets onbeschofts gezegd over de vrouwen in de zaal. Ik pakte hem vast, duwde hem tegen de deur en gaf hem een vuistslag op zijn mond – bam!

Mijn vader vertrouwde altijd op mij. Tegelijk was hij erg streng en heeft me veel ontzegd. Ik wilde dolgraag naar school, doorleren, me ontwikkelen. Maar hij verbood me dat te doen. Dat was niet voor meisjes, vond hij. Ik leerde later Nederlands van mijn collega’s in de pindakaasfabriek. Ik kan nu heel goed lezen, maar niet zo goed schrijven.

Ik was vijftien toen ik hier aankwam met mijn moeder, broertje en zusje. Mijn moeder en ik verdienden het geld. Het langst heb ik in de pindakaasfabriek gewerkt. Toen mijn vader overleed zei ik tegen mijn moeder: ‘We zijn nu alleen, maar maak je geen zorgen. Ik blijf achter je staan. Samen voeden we de andere kinderen op. Ik zal al mijn loon aan je geven.’ Dat heb ik ook gedaan.”

Bekijk de video over Iclal Sürmeli.

Het Wilde Oog (Hans Lemmerman en Inge van Run)
Fotograaf: Michael Kars

Hendrikje Kuis en Wijmpje Koelewijn in het Hijmans van den Bergh gebouw, Utrecht Science Park, 2008

Hans Lemmerman en Inge van Run van Het Wilde Oog willen “klederdracht als levensstijl revitaliseren en de kijk op klederdracht en haar draagsters verdiepen en verbreden.” Zij werken sinds 2000 samen met drie Spakenburgse (schoon)zussen in klederdracht. Voor het project ‘Corrie en Joseph’ poseren de vrouwen in hedendaagse gebouwen of met hedendaagse kunstwerken.

Het team van Het Wilde Oog bestaat uit twee regisseurs, een scenograaf, een fotograaf en een schrijver. Hun werk bestaat uit fotoseries, videoperformances en uit kunstprojecten die geïnspireerd zijn door klederdracht. Allemaal onder het motto: Kijk wild en denk lenig. Projecten van Het Wilde Oog waren bijvoorbeeld te zien in het Mondriaanhuis in Amersfoort en in Buitenplaats Doornburgh in Maarssen.

Farren van Wyk (1993)

The Whole Picture, uit de serie: Mixedness is my Mythology, 2021

Farren van Wyk wordt geboren in Zuid-Afrika en groeit op in Putten, op de boerderij van haar familie. Haar project Mixedness is my Mythology gaat over de betekenis van ‘je thuis voelen’. In deze serie fotografeert zij haar drie broers en haarzelf met op de achtergrond schuren en boomgaarden. Van Wyk: “We dragen klompen en overalls, maar we hebben Afrikaanse krullen, waar horen we thuis? Het antwoord kwam door het creëren van dit werk: we horen bij onszelf.”

Hun gemengde identiteit komt in allerlei elementen op de foto’s naar voren: sneakers en T-shirts van rappers Biggie en Tupac, maar ook klompen, een hooivork en schop. Op deze foto is het boek The Whole Picture, the colonial story of the art in our museums and why we need to talk about it, geschreven door Alice Procter te zien.

Van Wyk studeerde af aan de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht. Ze was een van de winnaars van de Taylor Wessing Photo Portrait Prize en ze won de Zilveren Camera in de categorie Kunst, Cultuur en Entertainment.

Verena Blok (1990)

Hend Samir in her studio, Amsterdam, 2021, uit de serie: Rijksakademie Studio Portraits, 2021-2022

In maart 2020, net voor de eerste corona-lockdown, start Verena Blok aan het internationale residentieprogramma van de Rijksakademie van beeldende kunsten in Amsterdam. De ateliers van de kunstenaars blijven open, maar ontmoetingen zijn veelal digitaal. Blok besluit portretten te maken van haar fellow residents als een manier om verbinding te creëren. Tegelijkertijd geven de foto’s een intrigerend beeld van de kunstenaar op diens persoonlijke werkplek.

Blok is een Nederlandse fotograaf met een Poolse achtergrond, en bracht haar jeugd gedeeltelijk door in de Verenigde Staten. Ze haalde haar bachelor Fotografie aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag en haar master Fotografie aan de St. Joost School of Art & Design in Breda. Haar werk was onder andere te zien in het Stedelijk Museum Amsterdam en in Museum Rembrandthuis in Amsterdam. In 2025 kwam haar boek Love Shit uit.

Hend Samir (1986), geportretteerd op deze foto, is een Egyptische kunstenaar. Ze woont en werkt in Amsterdam en Caïro. In 2021 won ze de Koninklijke Prijs voor Vrije Schilderkunst.

Dana Lixenberg (1964)

Klas 1D, Christelijk Lyceum Zandvliet, Den Haag, 13 maart 2023

Deze klassenfoto maakt Dana Lixenberg in opdracht van het Fotomuseum Den Haag voor de tentoonstelling School – Verliefd, verveeld, verslapen. Zij werkt met een grootformaat veldcamera, wat volgens Lixenberg “een ‘langzame dans’ tussen de fotograaf en de geportretteerden noodzakelijk maakt”. Met veel zorg en aandacht legt zij iedere leerling en de omgeving gedetailleerd vast.

Voor het Stadsarchief Amsterdam fotografeerde Lixenberg het dagelijks leven op De Wallen in Amsterdam. Ook maakt ze vaak fotoseries van mensen die tot een gemarginaliseerde groep behoren. Zo toont ze in haar project Jeffersonville, Indiana portretten van de dakloze bevolking van een klein Amerikaans stadje.

Lixenberg woont en werkt in Amsterdam en New York. Ze studeerde aan de University of the Arts London en aan de Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam. Haar werk is tentoongesteld in onder andere Aperture Foundation in New York, Rijksmuseum Amsterdam, The Photographers’ Gallery in London, Fotomuseum Den Haag en het Stedelijk Museum Amsterdam.

Tengbeh Kamara (1996)

The Trans Yearbook, 2024

Als zwart, queer en non-binair persoon kent Tengbeh Kamara de zorgen en strijd van mensen die tot een minderheid behoren. Daarom wil die een gezicht geven aan deze personen. Van ruim zeventig transgender personen die zich na hun fysieke en/of sociale transitie niet meer herkennen in hun oude schoolfoto’s, heeft Kamara nieuwe ‘schoolfoto’s’ gemaakt. The Trans Yearbook toont wie zij zijn geworden op een manier die bij hun past.

The Trans Yearbook was onder andere te zien in Museum MORE in Gorssel. De tentoonstelling Why You Left, Who You Left in de Melkweg Amsterdam toonde een persoonlijk onderzoek naar het besluit van diens vader om terug te keren naar zijn geboorteland Liberia, en zijn vrouw en drie jonge kinderen achter te laten. Voor de serie In the Days After, over slachtoffers van politiegeweld, werd Kamara genomineerd voor de Zilveren Camera.

Tim Ayres (1965)

Self portrait, 2023

Woorden met een poëtische èn beeldende kracht. Daarmee begint een kunstwerk van Tim Ayres. De schilderijen waarop de woorden te zien zijn, bestaan uit een groot aantal lagen verf, over elkaar heen aangebracht. Zo ontstaat diepte en de ruimte om te mijmeren en na te denken over het woord als beeld, als idee, als het begin van een verhaal. 

Tim Ayres werd geboren in het Verenigd Koninkrijk en studeerde aan de School of Design and Creative Arts, Loughborough University en de Chelsea College of Arts in Londen. In 1989 kwam hij naar Nederland voor zijn residentie aan de Rijksakademie van beeldende kunsten in Amsterdam. Hij woont en werkt in Amsterdam. Zijn werk was te zien in veel musea, waaronder Nasjonalmuseet in Oslo, Kunstmuseum Bern en het Stedelijk Museum Amsterdam.